Γλυπτά στη Γερμανία

Το 1817 ο Johann Wolfgang von Goethe δήλωσε στην “Ένωση Γερμανών Γλυπτών” ότι “Ο κύριος στόχος κάθε γλυπτού είναι η αναπαράσταση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας εκφρασμένη σε ανθρώπινη μορφή”. Με αυτά τα λόγια συνόψισε ένα κύριο χαρακτηριστικό της γλυπτικής ανά τους αιώνες που θέλει το ανθρώπινο σώμα να βρίσκεται στο επίκεντρο της τέχνης.

Δεν υπάρχουν αξιόλογα γλυπτά σε μάρμαρο την περίοδο της Αναγέννησης στη Βόρεια Ευρώπη, ωστόσο οι Γερμανοί ασχολήθηκαν επισταμένως με την ξυλογλυπτική.

Κορυφαίοι Γερμανοί αναγεννησιακοί γλύπτες ήταν οι:

  • Χανς Μούλτσερ (Hans Multscher, 1400-1467) γνωστός για τις Αγίες Τράπεζες των Βούρτσαχερ και Στέρτσινχ.
  • Μίχαελ Πάχερ (Michael Pacher, 1430-1498) γνωστός για την «Αγία Τράπεζα του Αγίου Βόλφγκανγκ».
  • Φάιτ Στος (περ.1447-1533) δημιουργός του «Βωμού της Βασιλικής της Παναγίας» στην Κρακοβία.
  • Τίλμαν Ρίμενσνάιντερ (Tilman Riemenschneider, περ.1460-1531) που λάξευσε τον «Βωμό του Αγίου Αίματος».
  • Γκρέγκορ Έρχαρτ (Gregor Erhart, περ. 1460-1540) γνωστός για γλυπτό που απεικονίζει τη Μαρία Μαγδαληνή.

Η δομική γλώσσα της γερμανικής γλυπτικής πριν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο διαμορφώθηκε από τα καλλιτεχνικά ρεύματα του Σουρεαλισμού, του Κυβισμού και του Εξπρεσιονισμού. Αυτή η ποικιλία καλλιτεχνικών τάσεων διακόπηκε απότομα την δεκαετία του ’30 με την άνοδο του εθνικοσοσιαλισμού στην πολιτική και του ηρωικού ρεαλισμού στην τέχνη.

Ernst_Barlach_Der_Rächer_1922_Lindenholz-3Σημαντικοί Γερμανοί γλύπτες όπως οι Ernst Barlach (1870-1938) και Ewald Mataré (1887-1965) διώχτηκαν για τις ιδέες τους και απαγορεύτηκε η έκθεση των έργων τους, που κατηγοριοποιήθηκαν ως “εκφυλισμένη τέχνη” από τους Ναζί. Το έργο του Barlach επικεντρώνεται στην ανθρώπινη φιγούρα, ενώ η δημιουργικότητα του Matare εστιάζει στην απεικόνιση μορφών ζώων.

Μετά τον πόλεμο, η γλυπτική στη Γερμανία άλλαξε εντελώς προσανατολισμό και μορφή. Οι όγκοι δεν είναι πλέον αυτάρκεις, αλλά σε αλληλεπίδραση με το φως και τον χώρο.

Η δουλειά του γεννημένου στο Ντίσελντορφ Joseph Beuys (1921-1986) βασίζεται στην θεωρία του περί Κοινωνικής Γλυπτικής. Στα γλυπτά του συχνά χρησιμοποιεί εύπλαστα υλικά όπως τσόχα και λίπος, θέλοντας να ξεφύγει από “παρωχημένους τρόπους σκέψης”, όπως ο ίδιος έχει πει.

Comments are closed, but trackbacks and pingbacks are open.